15. Matematyka serc

♫ ♫ Kombi, Nasze Randez Vous

[Marina]

Im było bliżej tej lekcji elektronicznej z Krzysiem, tym większy łapał mnie stres. Stres i strach. Bo raz, że nie chciałam wyjść na matoła i nieuka, który banalnych rzeczy nie umie, a dwa to się obawiałam, że on coś pozna, wyczuje, że ja to Marcin, czy też że Marcin to ja. No i zawsze się stresowałam, jak miałam rozmawiać z fajnym chłopcem pierwszy raz. Tak, naprawdę! Wiem, że już z nim gadałam i się śmiałam, ale to zupełnie co innego rozmawiać, będąc Marcinem, a rozmawiać, będąc mną. 

Zerknęłam na zegarek i aż mi serce mocniej zabiło. No ładnie! Trzy minuty, a ja dalej niegotowa, a w pokoju burdel. Wrzuciłam wszystko z powrotem do szafy i zerknęłam do lustra. Idiotka! Co sobie Krzysiek pomyśli, że ja się matmy uczę w czerwonej sukience i szpilkach! Już zdzwonił mój komputer, sygnalizując, że ktoś się chce ze mną połączyć, gdy ja szybko ściągnęłam kieckę i ubrałam zwykły T-shirt i szorty. Zamknęłam jeszcze drzwi na klucz, a siadając przed komputerem starłam czerwoną szminkę z ust. W końcu to tylko matma. Matma i całki.

- Cześć – wydukałam na wstępie i już czułam, jak mi pąsowieją policzki. Powinnam sobie brawo bić za pomysł z tą czerwoną sukienką. Bym wyglądała jak burak albo pomidor. Dobrze, że się opamiętałam w porę.

- Jaka ty jesteś do Marcina podobna – zaczął Krzysiek, uśmiechając się uroczo, chociaż chyba trochę nieśmiało. Ale może mi się tylko zdawało. W każdym razie tak, jak tylko on potrafi. Niech żałują wszystkie fanki Macieja, bo gdzie mu do niego? No, ale ja się zmieszałam. Bo co by to było, gdyby się Krzyś połapał? A on głupi nie jest!

- To mój brat bliźniak – wyjaśniłam więc, ale wiem, że dosyć głupio. Co mam zrobić, jak nie umiem tak szybko mądrze myśleć?

Zamieniliśmy jeszcze kilka uprzejmych zdań, że Marcin sobie tak dobrze radzi w Pucharze Świata, a on, Krzysiek, na Uniwersjadzie i że oboje mamy nadzieję, że dalej im będzie dobrze szło. Zapytał, czy i ja próbuję skakać, ale zaprzeczyłam kategorycznie, mówiąc że to zupełnie nie dla mnie. Bo przecież mu nie mogłam powiedzieć, że umiem, ale mnie to wcale nie cieszy i wcale nie lubię, no nie? Serce by mu pękło. Chociaż, jakbym miała być szczera, to ostatnio mi się nawet czasem podobało. Ale nieważne! Marcin jest skoczkiem, a ja snowbordzistką! Na koniec mnie zapytał, ale to chyba z grzeczności, czy nie jest trudno tak się uczyć wszystkiego po niemiecku.

- Dlatego nie do końca rozumiem tę matmę – odpowiedziałam cicho. – Może byłoby łatwiej, gdybym chodziła na wszystkie lekcje. 

- A nie chodzisz? – zapytał zaraz, a mi zamarło na chwilę serce. Brawo, Marina! Powinni ci przyznać odznakę za wybitny umysł i najdłuższy jęzor na świecie!

- Chorowałam trochę – skłamałam, czując jak się czerwienię. Nawet nie wyobrażacie sobie jak głupio i podle się czułam!

- To jest akurat bardzo proste! Zaraz ci wszystko wytłumaczę – dodał, rozkładając przed sobą notatki. I zaczął mówić i mówić o tych całkach, a potem robiliśmy zadania: pierwsze, drugie, trzecie, dziesiąte, dwudzieste… Nie będę tu streszczać, żeby Was nie zanudzić na amen. Przy trzydziestym pierwszym ćwiczeniu stwierdziłam, że chyba jestem masochistką, bo zaczynałam mieć nadzieję, że kolejne będzie trudniejsze, a Krzysiek mi będzie dłużej wbijał te liczby i wzory do głowy. A tu psikus, że to serio było banalne i raz dwa wszystko zrozumiałam. Chociaż może to Krzyś ma taki talent pedagogiczny? 

- Brawo! Zdolna jesteś jak Marcin – pochwalił mnie na koniec. – Ba! Zdolniejsza!

Spuściłam oczy, żeby nie widział mojego zawstydzenia.

- No co ty! Te całki są proste – uzupełniłam.

- Wiesz… Nie wiem jak to jest po niemiecku, ale po polsku to się na pewno nie nazywa całki – powiedział z lekkim uśmiechem. 

- Nie? A jak?

- Ciągi – wyjaśnił, a ja czułam, że przybrałam kolor buraka albo przejrzałego jabłka. Co on sobie o mnie pomyśli? Ale nim się zdążyłam zestresować, to on uśmiechnął się przyjaźnie, jak gdyby nigdy nic. – Ciągi liczbowe.

Jak jest ciąg po niemiecku to chyba zapamiętam do końca życia!

[Marcin]

Mam bardzo kochaną siostrę, nie ma co. Odkąd tylko, z łaski swojej, zgodziła się udawać mnie, to tylko wrzeszczy na mnie nieustannie. Przecież to nie moja wina, że ja, będąc cięższy, złamałem gałąź i zarazem nogę. Jakby człowiek przewidywał wszystkie katastrofy, to by się wystrzegał szukania guza gdzie popadnie, nie? Bądźmy jednak teraz poważni. Podpadłem jej teraz przez naszych rodziców, które podkablowali trenerowi, że mam pały z matmy. Dobrze, że udało mi się zaliczyć to cholerstwo z pomocą kolegi, ale nie przypuszczałem, że podkopię się i Kruczka, który kazał mojej siostrze w moim imieniu zaliczać wszystko u mojego nauczyciela. Uff, dobrze, że nic się nie wydało. 

W każdym razie plan się nie spalił, ani sprawa wiadoma się nie rypła, a że przysporzyłem jej trochę nerwów to cóż, mówi się trudno. Nie chciałem! A ona jeszcze mi podziękuje, że dzięki mnie jest o kilka lekcji do przodu i wykorzysta zdobytą wiedzę w Austrii. A poza tym, to chyba polubiła matematykę, bo się zamknęła w pokoju na cztery spusty i się uczyła już ze dwie godziny. Tylko nie do końca rozumiem w jakim celu wcześniej dwie godziny spędziła w łazience. Ale cóż. Teraz mam poważniejsze problemy na głowie, a lista niestety jest bardzo długa. Bo po pierwsze, rehabilitacja mi się opóźniła, co krótko mówiąc oznaczało, że na Turniej Czterech Skoczni to ja sobie pojechałem dupą po nieheblowanej desce. Sobczyk oczywiście kazał mi nie panikować, że ma dobre relacje z Mariną i na pewno zgodzi się jeszcze mnie poudawać do… no właśnie – dokąd? Prawdopodobnie do zawodów w Polsce… Żeby się zgodziła! Wszak trener Kruczek zapowiedział, że w Zakopanem ogłosi skład i może… Ach! chyba bym pod sam sufit skakał, gdybym zobaczył swoje nazwisko w kadrze olimpijskiej… Ja, nieopierzony gówniarz, w składzie na olimpiadę! Najmłodszy w wiosce olimpijskiej! Ale równie dobrze to Marina mnie może zabić dużo, dużo wcześniej. 

Po drugie. Chodzi o Klemensa. Bo jak wiecie to mój najlepszy kumpel, prawie jak brat. Ja wiem, że trudno udawać, że zna się przyjaciela na wylot, gdy się jest dziewczyną, ale Marina mogłaby być ciut milsza dla Murańki... Aż dziw bierze, że Klimek niczego nie podejrzewał i sądził ciągle, że to z nerwów wolę innych unikać i spać w pokoju z trenerem Sobczykiem (rzekomo mam szlaban i nadal nie mogę się dowiedzieć za co!) a przez telefon czy na chacie na FB to ja już jego stary dobry druh. Muszę chyba podać parę wskazówek tej mojej złośnicy, bo przecież nie przekreślę mojej męskiej przyjaźni z kumplem przez jakieś humory dziewczyńskie. I pomyśleć, że wszystko, co może się rozwalić jest z winy płci pięknej… 

[Marina] 

Wreszcie! Nareszcie! Lepszego dnia nie mogłam wymodlić! Od rana chodziłam z zadowoleniem na twarzy, aż w pewnym momencie to nawet Kot mi się spytał, czego się naćpałam (znaczy się naćpałem), że taki wyszczerz zębów mam. Kazałam mu spadać, bo co ja mu się tłumaczyć będę. W Engelbergu po raz ostatni udawałam brata i byłam, ba miałam prawo być, z tego powodu mega szczęśliwa. Umowa to umowa, nie? Spełniłam obietnicę i nic nie przeszkodzi mi na drodze bym mogła zacząć żyć po swojemu, sobą i taką jaką jestem. 

Jedyne, co kazało mi mieć się na baczności, to było nijakie zachowanie Sobczyka. Chodził smętny, jakby mu kto umarł i choć czasami mnie denerwował, to z drugiej strony było mi go żal, gdy widziałam tę jego udręczoną, przemęczoną twarz. A skoro potrafił czasami zadbać o moje psychiczne kobiece komforty, to tym razem ja siadłam koło niego i po babsku kazałam mu się spowiadać. 

- Dobra Grzesiek, co się dzieje? Bo wyglądasz jak zbity pies – zaczęłam, a trener jakby się tylko skurczył nerwowo, zezując w moją stronę.

- E, tam mała. Nie będę ci głowy zawracał dorosłymi sprawami. Powinnaś się przygotowywać do zawodów. 

- E, tam wielkoludzie! – Postanowiłam naśladować samego trenera. – Skoro czasami ty mi pomogłeś, to ja bym ci nie mogła?

- Naprawdę chcesz mi pomóc? – spytał niepewnie Sobczyk, jakby uważnie dobierał słowa na wypadek gdyby z jego ust wyrwało się coś, czego mógłby pożałować. Kiwnęłam mu tylko głową na dodanie otuchy. Poklepał mnie delikatnie po ramieniu, uśmiechnął się pod nosem i szepnął z dumą:

- Utrzyj dzisiaj innym nosa w konkursie. O nic więcej nie proszę. A moim problemem się nie przejmuj. Jak to się mówi, nawarzyłeś sobie piwa, to je wypij…

- A tyczy się to czego? – spytałam, niepewnie pocierając brew

- Dorosłych spraw, o których wiedzieć nie musisz! – odparł na wydechu trener i wyszedł, zostawiając mnie samą w zdziwieniu.

Przecież ja doskonale sobie radzę z dorosłymi problemami, nie? Bo kto doradzał Huli w relacjach damsko-męskich? Więc Sobczykowi bym miała nie pomóc? Albo inaczej. On uważa, że taki dzieciuch jak ja o życiu nic nie wie? Muszę pogadać ze Stochem i Hulą, żeby oni, dorośli, podpytali, o co temu biednemu Sobczykowi chodzi. Nie będę zołza, co się na samo pożegnanie tyłkiem wypina do wszystkich. Kultura musi być!

[Grzesiek]

Nie przeżyję! Na pewno dzisiejszego dnia nie przeżyję. Nawet jeśli Marina by stanęła na podium w szampańskim humorze. Przecież jakbym jej teraz powiedział to znowu bym musiał kombinować i wymyślać na poczekaniu durne kłamstwa dla Kruczka. Co ja mam zrobić? Powiedzieć przed konkursem źle, powiedzieć po konkursie… to może zakończyć się tragedią i weź tu bądź mądry człowieku. 

Mała od rana w szampańskim humorze. Też bym był na jej miejscu, gdybym nie był niczego świadomy. Tylko na jak długo, bo niestety zegar tyka, czasu coraz mniej, a prawdę trzeba będzie wyjawić, że nie wraca do Stams, tylko czeka ją ostry wyścig konkursowy zwany Turniejem Czterech Skoczni. Ja to mam ciężkie życie! I cholernie się o nie boję! Zdążyłem już poznać, kiedy Marina wpadała w furię i należało się jej bać. Dlatego miałem plan! Niby Mała chciała mi pomóc, ale dobrze, że jednak nie wiedziała jakiej pomocy potrzebowałem. Gdybym jej powiedział, zapewne czytalibyście wspomnienie trupa. Nie wzbudzając w niej żadnych podejrzeń, zostawiłem ją w szampańskim humorze i zapukałem do drzwi o widniejącym numerze 119. 

- Chłopaki musimy poważnie pogadać… – rzuciłem na dzień dobry, zamykając drzwi za sobą.

W nich była moja ostoja, jedyna nadzieja i być może tarcza obronna przed złym wilkiem. Znaczy się bardzo złą i wściekła kobietą, z którą zetknięcie się mnie nie ominie. 

[Janek]

Wreszcie coś mi się zaczyna układać! Może nie tak, jak sobie to zaplanowałem, ale idziemy w dobrym kierunku. Na śniadaniu widać było, że humory wszystkim dopisywały. Nawet gówniarzowi Prędkiemu. Ryj uśmiechnięty od ucha do ucha, a jaki uprzejmy dla wszystkich! Pewnie coś zmajstrował i się podlizuje lizus wszystkim! Ale, z dwojga złego, lepiej że nie wkurzał dzisiaj Kruczka. Niech się cieszy, że takim tępakiem nie jest, za jakiego go miałem i zaliczył tę matematykę. 

Po śniadaniu trener zarządził mały trening, a potem wzięliśmy się za pakowanie swoich sprzętów. Serwisant nam narty wypucował i już miałem chwycić swoje i spakować do pokrowca, jak zauważyłem, że Prędki spoglądał na swoje z pisakiem w dłoni. Pasjonujące naprawdę! Gapić się na swoje narty. Modły jakieś odprawia, rytuały, żeby się nie wyglebał czy czego go tam zassało? 

- Prędki! Bo znowu pojedziemy bez ciebie – wycedziłem obojętnie. 

- Mamy jeszcze czas. Myślę… – odparł, mając w poważaniu, że zwróciłem mu uwagę, że w kolejną odcinku „Zaginionego” nie miałem zamiaru brać udziału. 

- To dobrze, że myślisz. Ale rób to tam, gdzie trzeba, czyli w szkole! – warknąłem, a ten rzucił mi ostre spojrzenie. 

No dalej cwaniaku! Pewnie nawet bić się nie potrafił, taki to chudzierlak. Sztangi nawet nie podniesie, no bo pamiętacie tę akcję na siłowni? Nikt się nie dowiedział ile Prędki by podniósł, bo Kruczek wrócił wkurzony i odwołał trening.

- A ty nie chcesz sobie na nartach czegoś napisać? – spytał. – Wiesz, żeby ci takiego kopa zasadziło!

Jak ja ci zasadzę kopa to się nie pozbierasz, Prędki! Czemu ty tak na mnie działasz? Chociaż chwila, moment. Zaraz będziemy jechać na treningi, potem konkurs, może była pora zaczarować narty? Chociaż ja tam w czary nie wierzyłem. Jak już, to Bogu należy dziękować, za życie, za udany lot i że się chodzi w jednym kawałku.

Tak się zamyśliłem, że nawet nie zauważyłem, co ten Marcin nabazgrał na tych swoich nartach. Rzucił mi tylko pisaka i chwycił swój zestaw, bezczelnie mnie zostawiając samego. A co tam, jak taki ze mnie kozak luzacki, bo kazali mi się wyluzować i nie brać wszystkiego na poważnie, to napiszę sobie to, co mi pasuje. Skupiony, zamaszystym ruchem wypisałem drukowanymi literami na swoich nartach moje nowe motto życiowe „Luz w dupie”. I niech się dzieje wola Nieba! Albo wygram, albo mnie wykopią.

[Grzesiek]

Tak wiem, że sam jestem sobie winien. Mogłem zostać murarzem. Murowałbym sobie domy w spokoju i tyle. Albo piekarzem. Rano bym wstał do pracy, ciasto wyrobił i upiekł, a obok chałupy postawiłbym sobie kiosk. Jakby dzieciaki podrosły, to by sprzedawały, a ja bym sobie leżał na piecu. Ale mi się zachciało trenerki, to mam za swoje. Że mnie to piorun nie trzasnął na miejscu, nim żem to CV do Łukasza wysłał. 

Szedłem sobie korytarzem na zebranie wieczorne zarządzone przez Kruczka pracoholika i tak sobie rozmyślałem, gdy nagle aż mnie uderzyła ta wszechobecna cisza. Niemożliwe! Wróciłem się z powrotem i przeszedłem jeszcze raz, ale nie ma głupiego, nic nie było słychać. Zupełnie nic! Mucha jakby leciała (a nie leciała, bo wszak mieliśmy zimę) to pewnie byłoby słychać. A skoro było taką ciszę słychać, to mogły być dwa powody: albo chłopaków nie było, albo spali. Zerknąłem na zegarek. Dziewiąta. Niemożliwe, że o tej porze chrapali wszyscy równo jak jeden mąż. Już ja taki głupi nie jestem! No chyba że coś kombinowali. A jeśli ich nie było o tej porze w pokojach, to kombinowali na bank. A ponieważ były powody do świętowania, to wszystko powoli mi się składało w całość. I tak źle, i tak niedobrze! Mało miałem problemów z Mariną na głowie? 

Ogarnięty złymi przeczuciami, zapukałem do pierwszych lepszych drzwi. Jeśli nie miałem sklerozy, to był pokój Kamila i Stefana. Puk, puk. Cisza. Nie było ich! Nie, nie, nie. Znowu coś wymyślą i będzie na mnie, Kruczek mi głowę urwie. Przeszedłem się przez korytarz i, jak pierwszy gestapo, zrobiłem nalot na wszystkie drzwi, ale zamknięte na trzy spusty, tylko pokój Pietera otwarty, jak zwykle, na oścież, ale pusty. Tego to kiedyś ukradną razem z futryną, a nie zauważy. Już miałem lecieć z alarmem do Łukasza, ale po drodze cymbałów znalazłem. Wyobrażacie sobie? Całe towarzystwo siedziało przy kanapie w holu, pochylone nad stołem. I cisza. Własnym oczom i uszom nie wierzyłem. Cisza jak makiem zasiał.

Stanąłem sobie zaskoczony przy kolumnie, żeby się napatrzeć na zapas, bo to ósmy cud świata niespotykany. Wszyscy wpatrzeni w ten stolik, jak w tablicę wyników. Pietrek siedział wciśnięty w fotel i wyglądał, jakby próbował nie oddychać. Kamil kucał na podłodze, a przez ramię zaglądał mu zwycięski Ziobro. Nawet Kubackiemu wyszła na czole zmarszczka, która wskazywała, że naprawdę intensywnie nad czymś myślał. A Kot trzymał nad stolikiem rękę w górze. Stefan i Prędki (znaczy się Marina w przebraniu Marcina oczywiście) przysunęli się do Kota i wpatrzeni jak w obraz, czekali na jego ruch, a Piotrek raz po raz rzucał im karcące spojrzenie, jakby sugerował, że oddychają niepotrzebnie.

Drodzy państwo, polscy skoczkowie grali w bierki! W wieczór po Jaśka zwycięstwie!

Bałem się ruszyć, by nie popsuć tej idealnej harmonii świata. A wtedy za moimi plecami pojawił się Łukasz Kruczek.

- Widzisz? Znalazłem na nich sposób – powiedział do mnie z dumą i ze śmiechem. – Cztery pięćdziesiąt, a dwa tygodnie spokoju!

--

Jeśli mam ponarzekać to tylko na sprawę z podkładem muzycznym, ponieważ chciałyśmy wrzucić piosenkę pani Okupnik, z której jest zaczerpnięty tytuł rozdziału (polecam się zaznajomić z tekstem!), ale jej nie było, więc musiałam z Arią szukać innego podkładu. Wszak są obiecane bierki, i Marcin, i Niunio! Mundial trwa, wakacje w toku i coraz bliżej do LGP w Wiśle :)

Megi

Wakacje się zaczęły, ale mamy nadzieję, że ciągle nas czytacie! Lubicie matematykę? :) A.

14. Filip z konopii

♫ ♫ Kasia Klich, Lepszy model

[Marina]

Zapakowali nas w końcu wszystkich do busa i wywieźli na zawody. Ja się w sumie już przestałam dziwić, dlaczego ten mój Grzesiu to jest taki nerwowy. Ja przebywałam z tymi wariatami zaledwie kilka tygodni i już miałam dość, a on się przecież już męczył z nimi od dawna. Na jego miejscu to bym napisała jakiś wniosek o wcześniejszą emeryturę ze względu na trudne warunki psychiczne czy coś. W tym całym ZUSie to jest taki burdel, że może by mu przyznali? W każdym razie po pół godzinie wszystkich udało się zgarnąć i pojechaliśmy. W zawodach jest tyle fajnego, że każdy geniusz zajmuje się sobą i jest trochę spokoju. No, prawie.

- Olej to Prędki! Co się będziesz głupią majcą przejmował! – odezwał się Klemens już w samym progu i uśmiechnął się głupio. Zaraz się przysiadł jak mój najlepszy kolega i zaczął coś jeszcze do mnie gadać. I – jesteście tutaj świadkami – ja się naprawdę starałam go słuchać, ale moja wina, że zupełnie nie mogę złapać z nim wspólnego języka. Fuj! Żadnych języków z Klemensem! Ach ta moja wyobraźnia… Dobra! Niech się ten Marcin ugryzie w nos. Stwierdziłam, że idę.

- Sorry, chłopie, ale muszę za potrzebą – skłamałam gładko, uśmiechając się do niego porozumiewawczo i szybko wyszłam z szatni. Nie mógł się Marcin z takim Krzyśkiem kolegować? Minęłam Hulę, który też coś próbował powiedzieć, ale stwierdziłam, że się do niego nie odzywam i zamierzałam się tego trzymać. A co! Skoro z góry założył, że po tych zawodach go wywalą, to co sobie język będę strzępić nadaremno? Przeszłam się kawałek tam i powrotem, a wróciłam, gdy pora była akurat by iść. Już miałam wejść do szatni, gdy prawie mnie ktoś zabił drzwiami. Świetnie… Ciekawe, kto za mnie będzie udawał Marcina? Obróciłam się, by dostrzec, który taki mądry i aż westchnęłam. Ziobro. Poleciał taki wściekły, że nawet mnie nie zauważył. Kurde, powinien trochę wyluzować, bo jak nie, to jego wywalą, a nie Stefka. Klemensa upierdliwca na szczęście już nie było, więc wzięłam narty i poszłam sobie spokojnie na górę.

Siedziałam sobie na ławeczce, gdy przytrafiło mi się coś dziwnego. Chociaż może to nie dziwne, tylko grzeczność. Austriacka grzeczność nizinnych mieszkańców, która ma niewiele wspólnego z naszą kulturalnością polską. Spytacie zaraz czy chodzi o Austriaka, nie? Owszem! Pewnie spora część z Was zapyta na bezdechu czy chodzi o Schlierego. Ha, ha. Wiedziałam! Owszem był, gdzieś w kącie i niespecjalnie na niego zwracałam uwagę. On się na mnie gapił dyskretnie, ale już się przyzwyczaiłam, że którejś tam klepki to mu brakuje, więc czasami miewał różne, mniejsze lub większe, odchyły. Tym razem z oczu go straciłam, bo widok zasłonił mi ten nowy ceper, o którym wspominał mi Grzegorz. Stał uśmiechnięty i wystawił mi dłoń, by przybić piątkę. Od razu pomyślałam, żeby swoje pierwsze pieniądze przeznaczył na aparat ortodontyczny, no cóż. Wszak jedni stali w kolejce po talent, inni po urodę, a jeszcze inni po mózg. Tylko ja się pytam w jakiej on stał w kolejce?! Dumałam tak sobie, dziękując w duchu, że ja to mam bliźniaka, a on w takich sprawach jest pomocny, bo można wszystkie kolejki niepostrzeżenie obrócić i zgarnąć całą pulę. O nie! Chyba źle zinterpretował mój uśmiech, bo uśmiechnął się jeszcze szerzej, ukazując mi swój cały zgryz. Więc nic innego mnie nie pozostało, jak uczynić to samo i przybić mu piątkę. I pewnie nie uwierzycie, ale po chwili już rozmawialiśmy sobie w najlepsze, że jak się czujemy jako nowicjusze przy tych starych wyjadaczach. No i oczywiście był bardzo pozytywnie zaskoczony, że ja tak dobrze szwargocę. Bąknęłam pod nosem, że to zasługa mej siostry, bo mnie męczy niemieckim, gdyż się w Austrii uczy, a taka zdolna dziewczyna. No bo co? Trzeba wykorzystywać okazję do drobnego automarketingu, nie? Ale dopiero się zdziwiłam, jak ten się jeszcze szerzej uśmiechnął do mnie.

- Powiedz jej, że zuch dziewczyna! Pewnie będzie wiedziała o co chodzi. Powodzenia przy skokach! – rzucił mi na odchodne i tyle miałam z rozmowy z nim, bo już musiał iść.

[Sebastian]

Kolejne minuty mijały, a ja stałem sobie w z boku i uważnie obserwowałem lądujących zawodników. Jeden, drugi, trzeci i dziesiąty. Murańka, Kubacki i Żyła już poprawili swoje wyniki, więc czekałem w niecierpliwości na resztę naszych. Szczególnie Piotrek poszalał, pewnie się przesunie sporo do przodu. Tupałem sobie, żeby się rozgrzać, bo wierząc naiwnie w prognozy pogody, nie ubrałem się jakoś specjalnie ciepło. Nawet czapki nie miałem, a to był przecież dopiero początek drugiej serii. Pokiwałem głową zmartwiony, bo szykowało się, że tym razem to porządnie przemarznę, skoro już mi było zimno. Ale trudno. Najwyżej pójdę na chorobowe.

- Kurde, bylibyście cicho! – odwróciłem się tyłem i wrzasnąłem do współtowarzyszy, bo zupełnie już się słuchać ich nie dało. Co oni? Na targu są czy na skoczni? Nie uśmiechało mi się kwitnąć pod skocznią w takim rumorze. A ile razy można upominać? Dobrali mi współpracowników… Najpierw połowy wywiadu z Kubackim nie nagrali i musiałem go prosić, żeby drugi raz to samo gadał, a teraz im się wzięło na dyskusję nie wiadomo o czym. 

- Ale jaja!

- To Hula był?!

- To pohulał!

Zrobił się szum, publiczność zaczęła ryczeć, więc szybko obejrzałem się na skocznię. A to ci dopiero! Nasz Stefan tak pięknie poleciał!

- Zbierać się!!! – wrzasnąłem na kolegów, bo ci dalej stali jak wmurowani. – Łapiemy go!

Chwyciłem mikrofon i zerkając, czy kamerzysta i dźwiękowiec za mną idą, zacząłem się przeciskać między reporterami różnych telewizji i gazet. Cholera jasna! Nie zdążymy! Nie wiedziałem skąd się nagle wziął taki tłum, bo przecież seria finałowa dopiero się zaczęła i żadnych orłów jeszcze nie było na rozbiegu, tylko nasi. Znaleźliśmy się przy rozbiegu, ale guzik z pętelką. Już Stefana nie było! A ci dwaj stali zaskoczeni, jakby pierwszy dzień byli w pracy. Co ja jestem? Opiekunem stażystów? Czy ja im wszystko muszę mówić?

- Z kim ja pracuję?! – rzuciłem do towarzystwa wściekły. – No chyba pod szatnię idziemy!

- A konkurs? – zapytał nieśmiało ten młody w okularach. – Zaraz Prędki, a potem Stoch i Kot…

- Jak Hula tak pofrunął to pewnie coś się stanie i zaraz odwołają – zauważył ten drugi filozoficznie. – Zaliczą pierwszą serię. Na bank!

- Długo jeszcze będziemy dyskutować? Jak mówię, że idziemy to idziemy!

I poszliśmy. Przed domkiem stał Żyła uśmiechnięty od ucha do ucha i pomachał do mnie wesoło, ale z nim już wywiad nagraliśmy. Trzeba koniecznie znaleźć Stefka!

- Prędki też ładnie skoczył! – zawołał do nas Żyła. – Tak daleko jak ja! Ale kurde, Stefka nikt nie pobije!

- Gdzie on jest? – zapytałem chytrze.

- Tam!

Więc poszliśmy. Rozejrzałem się dookoła i był. Stali sobie razem z Prędkim i patrzyli na tablicę wyników. Młody zadowolony, ale co się dziwić, jak radzi sobie z dorosłymi całkiem nieźle. Ale gadać z nim nie lubiłem, bo zupełnie się nie potrafił zachować się przed kamerą. A tu stał obok Sefana, więc klops! Musiałem zaprosić ich obu.

- Możemy prosić o rozmowę? – zagadnąłem.

- Kamil teraz skacze! – burknął Prędki i dupą się do mnie obrócił, wpatrując się w telebim. Taki dzieciak, a myśli, że wszystkie rozumy pozjadał! No, ale nie było wyjścia. Musieliśmy poczekać. Stefan się zaśmiał, bo Kamil go wyprzedził. By to szlag! A tak chciałem nakręcić Hulę na prowadzeniu! Swoją drogą czemu spod tablicy dla lidera zwiał? Zaraz później skakał Maciek Kot, więc tylko oczami przewróciłem, bo się już nie mogłem doczekać. No, w końcu! Maciek skoczył z osiem metrów bliżej niż w pierwszej serii i spadł daleko, aż za Żyłę i Prędkiego. Ustawiłem kamerzystę i tego drugiego, ale na nic się zdały moje wzdychania. Czułem się ignorowany! Cóż, niech im będzie. Poczekamy do końca finału. Freund i Kasai skoczyli bliżej, więc mieliśmy dwóch Polaków na prowadzeniu. Prędki skakał, jakby to co najmniej on miał szansę na podium. A Hula stał jak wmurowany. Syknąłem dyskretnie na idiotę, bo zamiast kręcić to też się gapił na wyniki jak zaczarowany.

- Odwołają, na pewno odwołają… – jęczał dźwiękowiec, a ja myślałem, że mnie coś trafi. 

- Nieeeee…

Prędki aż podskoczył. Ammann rozdzielił Stocha i Hulę. A na rozbiegu został jeszcze Tepes i Morgi. Kamil miał miejsce na podium pewne, ale Huli szanse spadały. Zerknąłem na Stefana, ale jego twarz nie mówiła nic. Stał tak, jakby nie wierzył, że to jawa, a nie sen. Podeszła reszta kadry, więc zrobił się większy gwar.

- 127,5 m! – ktoś zawołał, a wszyscy aż wstrzymali oddech. Młody Tepes spadł aż za trzech Polaków. Z drugiego na piętnaste miejsce! Jeszcze jeden. Tylko Morgenstern. Zmierzyłem wzrokiem współpracowników, żeby nie śmiali nawet czegoś zawalić, bo taki konkurs, taka okazja! Austriak usiadł na belce, a wśród polskiej kadry nastała pełna napięcia cisza. Jedna sekunda i druga. Wyjście z progu… I niech to złapie cholera! Pierwszy! Nie będzie dwóch Polaków na podium! Kamil drugi, a Stefan czwarty!

- To możemy już prosić? – zaczepiłem Stefana, który stał dalej wielce zdziwiony.

- Teraz tak! – odezwał się Prędki. Co on? Bawił się w rzecznika prasowego czy adwokata? Wepchał się młody przed kamerę, więc nie było wyjścia. Będą na wizji obaj. Dałem znak, że zaczynami i przybrałem wyjściowy uśmiech.

- Jest przy mnie człowiek, który mógł dziś sprawić mega niespodziankę! Proszę Państwa, obok mnie stoi czwarty dziś Stefan Hula! – powiedziałem, a Prędki chrząknął z krzywym uśmiechem, więc zaraz dodałem, że jeszcze i Marcin Prędki, nizinny skoczek z samych Wierzchosławic! 

- Nie Wierzchosławice, a Wierzchosławce! – burknął niegrzecznie małolat. – Od wierzchu i od sławy. Sławy, a nie Sławic! 

Postanowiłem zignorować delikwenta. 

- Stefan! Czwarte miejsce, najgorsze dla sportowca – powiedziałem i podsunąłem mu mikrofon. Spojrzał na mnie, jakby dopiero się urodził.

- Eeeee… 

- Jest chyba żal – podpowiedziałem. 

- No nie! Kurczę! W szoku jestem! Bo nie myślałem… Czwarte miejsce! – westchnął uśmiechnięty, a Prędki rzucił mi dziwne spojrzenie. Czego on znowu chce?

- Naprawdę niewiele zabrakło i byłoby pięknie – ciągnąłem, nie zwracając uwagi na miny Prędkiego.

- Jest pięknie – zaśmiał się Hula, ale nie zdążyłem więcej o nic zapytać, bo wszyscy już biegi na ceremonię dekoracyjną, żeby bić brawo zwycięzcy i Kamilowi. Minuta nie minęła, a zostałem sam z moimi niekumatymi kolegami. Tylko Ziobro dalej siedział na schodach przed szatnią, więc zaraz do niego poszliśmy. Ten nie był w humorze, bo jako jedyny z naszych nie załapał się do drugiej serii.

- Taka niespodzianka – zacząłem mówić do skoczka. – Kto by się spodziewał? Myśleliśmy, że Stefana odeślą na Puchar Kontynentalny, a teraz mało nie wylądował na podium, no nie? 

Ziobro spojrzał na nas, ale pokazał, że nie ma ochoty na rozmowę przed kamerami.

- Janek! Więcej luzu! – uśmiechnąłem się pocieszająco i poklepałem go delikatnie po plecach.

- W dupie mam luz! – warknął i tyle go było. Zwiał.

No to sobie nakręciłem wywiad.

[Marina]

No i zebrała się cała komisja, żebym przypadkiem nie zapomniała, jaka była waga sytuacji. Faceci to zupełnie nie potrafią się wczuć w uczucia i niepokoje innych osób. Bo nie zauważyli, że teraz się będę dwa razy bardziej stresowała tego egzaminu on-line? Oczywiście, że nie! Więc zjawili się punktualnie o 19.00 wszyscy trzej trenerzy (z czego dwóch z własnej woli, a Grzegorz z przymusu, ale co? Niech ma i też cierpi!), fizjoterapeuta (jakbym miała mdleć chyba czy co), no i Stefan, który się uparł, że będzie mnie wspierać tak, jak ja jego. Od tego czwartego miejsca w konkursie, to chodził uśmiechnięty, jakby go zamienili na lepszy model. Serio! Dobrze, że w pokoju nie ma więcej miejsca, bo pewnie by przylazła reszta matołów, bo w końcu darmowe przedstawienie, nie? Prędki będzie zdawał matematykę. Swoją drogą, to powinni żałować, że wywalili ze sztabu tego Wódkę, bo by się nadał wyjątkowo. Coś mi się zdaje, że nie wolno przesłuchiwać nieletnich bez odpowiedniej opieki psychologicznej, nie?

Więc usiadłam posłusznie przed laptopem, modląc się w duchu, żebym pamiętała wszystko, co mi wtłoczył do umysłu Biegun. Ach, Krzyś! We Włoszech właśnie trwał konkurs, a ja przez to wszystko to ani nie mogłam śledzić wyników, ani trzymać kciuków. Obejrzałam się za siebie. Klimowski, Gębala i Sobczyk siedzieli sobie na Grzegorza wyrku, a Stefan rozgościł się na moim. Tylko Kruczek ślęczał nade mną, jakbym miała żywcem ściągać, czy co. Przełknęłam ślinę i zalogowałam się na Marcinowy Skype. 

- Ja myślę, że nie ma potrzeby, by cały sztab marnował czas! – spróbowałam ostatni raz. – Przecież ja wszystko umiem!

Ale jak się pewnie domyślacie, oczywiście się nie udało. Więc znalazłam tego nauczyciela od matmy upierdliwego i nacisnęłam zieloną słuchawkę. Nie był dostępny, ale pewnie się krył. W sumie nic dziwnego. Jakbym była takim belfrem przebrzydłym, to też bym się chowała przed światem. Raz, drugi, trzeci. Nie odbierał. Idealnie! O mogli by sobie już iść, nie? Zaliczę innym razem. Kwadrans minął, a majcarza nie było. Kruczek zmarszczył brwi i wyciągnął telefon. Skąd on ma numer do mojego (znaczy Marcinowego) nauczyciela od matmy? Inwigilacja bezprawna się szczerzy jak widać. Zero życia prywatnego w tej kadrze. Przełknęłam ślinę, bo skąd miałam wiedzieć, czego miałam się spodziewać? Rozmyślił się i mnie wywalą do domu? I będę Marcina nie na skoczni, a w szkole na lekcjach udawać? To wcale nie było śmieszne!

- Czyli wszystko zaliczył? – zapytał Kruczek niepewnie i ukradkiem spojrzał na mnie. Migiem zrobiłam poważną minę, mówiącą: „Możecie mi bić brawo!”. – Marcin? – zwrócił się tymczasem do mnie, odsuwając na chwilę telefon od ucha. – Czemu się nie chwaliłeś, że zaliczyłeś już materiał przed obiadem? 

- Bo taki jestem skromny! – ogłosiłam szybko.

Grzegorz jak na komendę zaczął się śmiać, a Kruczek nie był taki zadowolony. Dopytał jeszcze ze dwa razy o moje wyniki, upewnił się, że wszystkie jedynki poprawione i że nie zawalę szkoły przez występy sportowe. Pożegnał się z gościem, a później spojrzał na mnie. Zrobiłam minę niewinnego chłopięcia, czego Hula mi nie ułatwiał śmiejąc się za plecami trenera w żywe oczy. Potem Kruczek walnął mi krótkie kazanie, że to nieelegancko tak za jego plecami oceny poprawiać, jak on prosił, że chciałby przy zaliczeniu być. 

- No ale… – zaczęłam, ale urwałam, no zupełnie nie wiedziałam, co powiedzieć i jak się wytłumaczyć. 

A wtedy nagle… GRUCH, BUCH, żeby nie powiedzieć po prostu DUP! Wszyscy zwrócili oczy w stronę drzwi, a raczej w stronę podłogi. 

- Kurde, Musaf! Było się na klamce nie wspierać! – pieklił się Żyła. – Wszystko żeś zepsuł.

- Moja wina, że mnie Ziobro pchał! – bronił się Kubacki, który leżał jak długi na podłodze.

- Sam się pchałeś! – odgryzł się Jasiek inteligentnie.

- Bo prosto my się martwiliśmy! – zaczął się tłumaczyć Piotrek, bo widząc wzrok Kruczka nawet nie czekał na pytanie. Klimowski głośno westchnął, a Sobczyk się bezczelnie śmiał. Taki z niego mój obrońca.

- Kto się martwił, ten się martwił – uzupełnił Ziobro, a Żyła zdzielił go łokciem.

- Mówiłem, że Marcin wszystko zaliczy! – kontynuował Piotrek. – To fajny chłop!

- Kujon i tyle – wzruszył ramionami Jasiek. 

- Koniec! – przerwał im Kruczek. – Wszystko załatwione, więc idziemy! A panowie, to chyba mają co robić, nie? 

I wygonił całe towarzystwo, na koniec poszedł sam, a ja odetchnęłam z ulgą. Udało się! A Marcina to ukatrupić wypadało naprawdę, bo czemu mi nic nie powiedział? Prawie się wydało! Ja już naprawdę nie miałam do niego sił. Chwyciłam po telefon, ignorując minę Grzegorzową, ale nim zdążyłam wybrać numer kochanego braciszka, to przyszedł SMS. Srebro!!!

[Piotrek]

No, nie wiem, co powiedzieć. W sumie to znowu nam się udał konkurs. Ja żem tylko drugi krok zmaścił. Pierwszy elegancko, ale drugi, to żem się napalił jak fiks i dupa blada. Pozamiatane. Więc wyszedł konkurs, ale i nie wyszedł. Bo Jasiek, Mustaf i Klimuś to się nawet do drugiej serii nie załapali! Stefan ładnie, ale już nie tak elegancko jak wczoraj. Pewnie się tak napalił jak ja. Jak dziecko na małe zabaweczki. Coś nie zagrało. Stefciowi w pierwszej, a mnie w drugiej serii. No i tak. Ale Prędki pięknie! I Maciuś też ładnie – dziesiąty był. W drugiej serii daleko skoczył, ale w pierwszej mu zabrakło. No i tyle z tego, zawsze nam coś brakuje. Prędki jakby za pierwszym razem tak skoczył jak za drugim, to by chyba wygrał gładko, a tak to trzeci tylko. Tylko! Matoł ze mnie! 

Stałem sobie pod podium z Maciejem i komórką, bo żem stwierdził, że nagram młodemu na pamiątkę, a co! Pierwsze podium to zawsze jest wyjątkowe, nie? Pamiętam dobrze jak to było w Oslo. I taki był wstyd, bo jak debil żem stał w kasku. Teraz to se Prędki ubrał czapeczkę elegancką, ode mnie dostał, ale się nie bede tak przechwalał znowu. Aż mnie w środku ścisnęło, jak żem słyszał nasz hymn i nawet żem się przestał martwić, że mnie tak zagotowało. Dawno, żem takiego złego skoku nie skoczył, ale co. Bede wiedział na przyszłość, żeby spokojnie se skakać, a nie. Ale w sumie na dobre wyszło, że Prędki zajął moje miejsce. Będzie się chłopak cieszył i mu się należało po tym stresie z matematyką.

Rozdali kwiatki, pogratulowaliśmy wszystkim i już trzeba było się zbierać do samolotu. Prędki cały przejęty i tylko SMSy pisał całą drogą. I Stefan też był w sumie ucieszony, gadał se coś po cichu z Kamilem. Kurde, Kamil! Ja to jestem! Najważniejszego, żem nie powiedział, że przecież Kamil wygrał! Nawet kwalifikacje wygrał. A wcześniej przy śniadaniu graliśmy w bierki i kto wygrał? No zgadnijcie! Ten typ tak ma. Mówiłem już kiedyś, że skoki narciarskie to takie zawody, że pięćdziesięciu skacze, a na końcu i tak wygrywa Kamil Stoch. Jeszcze to zapamiętacie!

--

Wybaczcie za opóźnienie! Wklejamy i lecimy oglądać dalej mecz!

Kto kibicuje to kibicuje. Ja mam dzisiaj wyjątkowo wolne ;)
Ogólnie to trzeba Wam wyjaśnić, że na potrzeby opowiadania wymyśliłyśmy miejscowość. Wierzchosławice istnieją naprawdę i mają się dobrze w województwie małopolskim. Natomiast Wierzchosławce już nie! A stamtąd jest Prędki. Niemniej jednak mamy z Arią polewkę jak próbujemy sobie wyobrazić obcokrajowca próbującego wymówić taką nazwę. No i dla naszych potrzeb wspaniały Stefan Hula ma również piękną karierę.
Pozdrawiamy! Megi

Mecz się skończył, więc naskrobię coś i ja. Stefana w T-N nie było, a kto wie, jakby skakał jakby był! Więc się pobawimy trochę w "co by było gdyby" Hihi :P
Swoją drogą... wyobrażacie sobie chłopaków grających w bierki? Może w następnym odcinku będą grać? :D
AF

13. Serce ze szczerego złota

♫ ♫ Akurat, Lubię mówić z tobą

[Piotrek]

Tośmy są w domu! Znaczy nie, że w prawdziwym domu, bo żeśmy pojechali na konkurs do Titisee przecież, ale w domu, czyli że dobrze jest. Już treningi nam superowo poszły, ale żem nijak nie przypuszczał, że tak sobie elegancko poradzimy i w kwalifikacjach. Warunki to po prostu picuś-glancuś! Jak dawno nie było takich! A my? Wszyscy skakali jak malowani (no prawie wszyscy, ale nie bede tak chamsko krytykował co po niektórych kolegów), a Kamil wygrał. He, he. Jak to mówią – skoki narciarskie to taka dyscyplina, że pięćdziesięciu w konkursie skacze, a na koniec i tak wygrywa Kamil Stoch! Ale inni też dobrze skakali. Maciuś piąty, potem siódmy ja, a potem Mustaf i nasz Prędki. Sobczyk stał cały wyszczerzony z radości i nawet Łukasz pokiwał głową z uznaniem. W nagrodę możemy iść wieczorem do kina! Kubacki kręcił głową, bo będą przecież szwagrolić po szwabsku, no ale co im zrobisz? W końcu ich kino. 

- A co ty, Klimuś, taki? – zapytałem, gdy wszyscy już się szykowali do wyjazdu. Bo każdy jeden zadowolony i nawet Maciuś się uśmiechał, a ten nie.

- Jaki? – zapytał.

- No taki…

- Aaaa, bo tak mi się jakoś skakało… nijak – mruknął spode łba.

- Jak nijak?

- No tak…

- Acha…

To żeśmy se z Klimusiem pogadali… No, bo co on tak przeżywał? Przecież to tylko kwali było. Trza się było łapnąć do pięćdziesiątki, a jutro się bedziemy starać. A łapnął się? Łapnął! Więc dobrze było. Ja też nie całkiem ucieszony byłem z ostatniego skoku, bo jak nic można było lepiej. Trochę mi próg uciekł i trochę zabrałem pod siebie biodrem do przodu, no i potem tam brakło w końcówce szybkości, żeby odlecieć, no i tam się trochę męczyłem. Ale co? Przecież nie płaczę z tego powodu. Zawody jutro, to będziemy walczyć. Jak warunki będą dobre, to powinno polecieć. Ale to jutro. Jutro!

- Kurde, Maniek! – westchnąłem głośno, bo ten to nigdy nie pomyśli. Sam se siedział jak pierwsza księżniczka, a mi miejsca nie zajął. Trudno. Ulokowałem się koło Prędkiego.

- Umiesz już majcę? – szepnąłem konspiracyjnie, ale Kruczek i tak usłyszał i zaraz swój wścibski nos w naszą stronę odwrócił, nawet się nie kryjąc z tym, że podsłuchiwał. – Pewnie, że umiesz! Łebski z ciebie chłop! – zaraz sam dokończyłem, żeby trenera nie denerwować i klepnąłem Prędkiego w plecy, aż się zakrztusił.

- Dobrze, że Piotrek przypomniał! – odezwał się tymczasem Łukasz. – Marcin przecież do kina nie idzie!

- No, ale trenerze! – stanąłem natychmiast w jego obronie. – Jak to tak?

- Nie treneruj mi tu, Piotrek! Koniec i kropka. Nie idzie.

No i ładnie. Prędki spojrzał na mnie z mordem w oczach, a potem obrócił się bokiem i z zaciśniętymi ustami zaczął podziwiać widoki za oknem. To se Pieter nagrabił! Ja to się czasem powinien walnąć w ten głupi łeb wpierw, a potem się odzywać. 

[Marina]

Świetnie. Wszyscy sobie poszli, a ja zostałam sama, bo niby miałam się uczyć. Genialny Grzegorz zabrał się z tymi cymbałami, tłumacząc się, że nie chce mi przeszkadzać, ale ja go już trochę poznałam. Każda okazja dobra, żeby się trochę poobijać. Więc wszyscy poszli, oczywiście oprócz Kruczka, który zamknął się w pokoju i pracował. Biegun mi napisał, że dopiero wieczorem około siódmej będzie mógł zadzwonić, bo jeszcze nie wrócili ze skoczni, więc leżałam sobie na łóżku z nosem w książce, licząc na to, że mnie nagle olśni i zrozumiem wszystko sama przez się. No i pomstowałam na brata. A! Bo jeszcze Wam nie mówiłam, że baran dzwonił dziś do mnie z pretensjami, że jestem niemiła dla Klemensa, a przecież to jego przyjaciel! Miał łamaga szczęście, że odebrałam przez przypadek przy Kruczku, więc nie mogłam nic mu odpyskować, żeby się nie wydało. Ale ma chłopak tupet, nie? Ciekawe po kim taki wygadany. 

No więc tak sobie rozmyślałam, a wtedy ktoś zapukał do drzwi. Nawet ust nie zdążyłam otworzyć, a już moim oczom ukazał się łeb Stefana. A ten tu skąd?

- Po co pukasz, skoro i tak od razu włazisz? – zapytałam, ale wiadomo, że zupełnie retorycznie. Żaden z matołów nie był zaznajomiony z tym społecznym zwyczajem, więc Stefan i tak się plasował w czołówce kultury osobistej naszej kadry, bo przynajmniej sprawiał pozory kulturalności.

- Bo cię porywam! – wyjaśnił. Nie była to odpowiedź na moje pytanie, ale to był tylko facet. Im trzeba wybaczać takie rzeczy. – Powiedziałem, że się źle czuję i poszli beze mnie!

- Ale Kruczek… 

- Nie bój żaby! Wszystko załatwione! Za pięć minut czekam przy recepcji!

Pięć minut. Jasne! Żonę ma, a nie wie, ile zajmuje, żeby się wyszykować do wyjścia? Ale racja! Przecież jestem Marcinem. Marcin jest facetem i nie stroi się specjalnie. Chociaż ostatnio to już nie jest takie oczywiste, bo niektórzy koledzy z kadry to w łazience spędzają więcej czasu niż niejedna panienka na wydaniu… Ale poczochrałam trochę moją czuprynę, dopięłam bluzę pod szyję i zapięłam kurtkę, a później na paluszkach pobiegłam na umówione miejsce. Wolałam nie rzucać się w oczy Łukaszowi, chociaż niby Hula zapewniał, że trener wszystko wie. Ale jeszcze mnie mógł zacząć z tej matmy przepytywać, czy co. Wszystkiego się po nim można spodziewać. Lepiej losu nie kusić.

Po chwili już byłam przy recepcji, a tam ku mojemu zdziwieniu dostrzegłam nie tylko Stefka, ale i Kamila. No, jasne! Mogłam się domyślić… Mówię Wam z nimi to gorzej jak z przedszkolakami! Założę się, że oni to kiedyś nawet na randki z przyszłymi małżonkami chodzili wspólnie. Uśmiechnęłam się uprzejmie, ale jednak byłam trochę zawiedziona. Przy Huli mogłabym być chociaż przez chwilę sobą, a tak to znów trzeba było odgrywać Marcina. I taki to mój los…

- Gdzie byś chciała iść?

Ocknęłam się nagle, ale jeszcze dłuższą chwilę nie mogłam uwierzyć, że te słowa wypłynęły z Kamilowych ust. Ale może się przesłyszałam. Tak, tak! Na pewno.

- No co byś chciała zrobić? – odezwał się po raz drugi, szeroko się uśmiechając.

- Halo, ziemia do Mariny? – przywołał mnie Stefan i zastygłam w bezruchu, patrząc z przerażeniem to na Stocha, to na Hulę. Kamil przyglądał mi się uważnie, ale jakby z rozbawieniem.

- Powiedziałeś mu? – spytałam Stefana z nutą pretensji.

- Ja?! Nigdy! – zaprotestował natychmiast. – Sam się domyślił.

- Jak sam?!

- Sam.

- Sam?!

- No dobra. Po prostu nie zaprzeczyłem – powiedział Hula ciszej, a mnie zrobiło się aż gorąco ze złości. 

- Daj spokój, mała. Stefan chciał dobrze – bronił go Kamil i chyba dopiero jak wypowiedział te słowa, to się zorientował, że kumpla wkopał już całkowicie. – Znaczy… przypadkiem zupełnie!

- Przypadkiem?! Chciał dobrze przypadkiem! Jasne! – zawołałam trochę nazbyt ostro, bo Stefan zrobił minę niewinnego dziecięcia i uśmiechnął się przepraszająco. Kopciło się przecież na kilometr, tak oszukiwali.

- No tak! – odezwał się w końcu Hula. – Bo Kamil to spoko gość. A jak mnie wywalą z pierwszej drużyny, to kto się będzie tobą opiekował?

- Tobie Stefan to już zupełnie odbiło!!! – ryknęłam, nie przejmując się tym, że alejka przed hotelem, to jakby nie patrzeć, miejsce publiczne i nawet w takich Niemczech jakieś normy obowiązują.

- Przecież ja nic nikomu nie powiem – wtrącił się Kamil stanowczo, a z miny można było wywnioskować, że dziwił się, że śmiałam w to wątpić.

- Ja nie o tym! – wrzasnęłam, bo chwilę byłam zła za długi jęzor, ale cóż. Przecież się mogłam spodziewać, że Stefcio prędzej czy później Kamisiowi wypapla. Bardziej się wkurzyłam, słysząc te jego banialuki. – Kto zakłada, że go wywalą? Pewnie! Po co w ogóle skakać?! Może od razu się przepisz do FIS CUPu?! Może cię jeszcze przyjmą jak napiszesz podanie!

- Marina, ale sama wiesz, jak jest… – próbował się tłumaczyć Stefan.

- To się chłopie ogarnij, a nie!

[Stefan]

Nawet nie było tak źle. Bardziej się rozeźliła, że niby się szykuję do opuszczenia kadry bez walki, a przecież to nie była prawda. Po prostu lubię być przygotowanym na każdą sytuację. Jak powiedziałem Kamilowi, to mu szczęka opadła na ziemię tak, że pięć minut ją zbierał. Za nic nie chciał uwierzyć. Dopiero jak mu przypomniałem, jak się Prędki wiercił na siłowni i kombinował na wszystkie strony, jak się zachwycał zieloną herbatą i jak ledwo torbę potrafi udźwignąć, to zmarszczył brwi i w końcu dopuścił tę myśl do swojej mózgownicy. Potem chwilę mi zajęło przekonanie go, że to ma zostać tajemnicą.

- … się wstydził i już! – dotarło do mnie po chwili. No tak. Mała dalej pyskowała na całego. Dobrze, że w okolicy nie było nikogo, kto by usłyszał i zrozumiał.

- Czego niby wstydził? – zapytałem może nie całkiem inteligentnie.

- Baba od ciebie lepiej skacze! – pisnęła. Czasem to się zastanawiałem jak ona tak potrafi modulować swój cieniutki głos i brzmieć jak Marcin. – I ma więcej woli walki!

- O ty! – zawołałem i spojrzałem na nią groźnie. Dobra, nie śmiejcie się ze mnie, bo to ani trochę nie jest zabawne! Starałem się robić tak poważną minę, jak tylko umiałem. A Kamil stał i śmiał się. Niewdzięcznik nielojalny.

- Dobra. To trzeci raz pytam – odezwał się na tyle głośno, by nas przekrzyczeć. – Będziemy tu stać i się kłócić ze Stefkiem? Co byś chciała zrobić? 

I w końcu. Chwila ciszy. Smarkula usta zamknęła i zaczęła się zastanawiać.

- Eeeeeeee… Może ulepimy bałwana?

Nawet się nie obejrzałem, a już Kamil toczył wielką kulę, która miała robić za bałwanowy brzuch, Marina aż piszczała z radości, a mnie kazali szukać miotły i kamyków na oczy. Nim wróciłem, to bałwan miał już dwie kule i brakowało mu tylko łba. Marchewki nie było, więc nos miał dolepiony ze śniegu.

- Ty, popatrz się, Stefan! Jaki do ciebie podobny! – zaśmiał się Kamil.

Temu to od tego zwycięstwa w kwalifikacjach, coś za wesoło było. Zdecydowanie! Chwyciłem miotłę, którą chwilę wcześniej zwinąłem panu portierowi i uniosłem do góry, żeby się zamachnąć na tego żartownisia, a wtedy poczułem na sobie czyjś wzrok, więc zastygłem w bezruchu. Pięknie! Przed nami stał we własnej osobie Gregor Schlierenzauer i przyglądał się nam z głupim uśmiechem. Zerknąłem kątem oka na Kamila, bo Marina to już się zdążyła schować za bałwanem, a nasz kolega z Austrii się dalej patrzył, jakby nas pierwszy raz w życiu widział. Po chwili dołączył do niego ten nowy kolega zębaty, powiedzieli ze dwa zdania, co nie zrozumiałem i sobie poszli. No i świetnie. Teraz cała kadra Austrii pomyśli, że jesteśmy nienormalni. Dwóch najstarszych zawodników w kadrze lepi sobie w najlepsze bałwana przed hotelem! A jeszcze jeden w drugiego celuje miotłą jak w Harrym Potterze! Zamorduję kiedyś tę małolatę!

- Jaka odważna! – odezwałem się zaraz. – A Gregora zobaczyła i się boi!

- Ja się go nie boję, tylko nie lubię!

- O! A to czemu? – zapytał Kamil. 

- Bo on nie lubi Mariny – wyjaśniała smarkata, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. – Aaa… To długa historia!

- Mamy czas! – zawołaliśmy równocześnie, więc dziewczyna uśmiechnęła się przekornie i po chwili dała się przekonać. 

- Bo ja chodzę do szkoły w Stams… – zaczęła.

- Tam, gdzie chodził Greg! – zauważyłem. – Ale przecież jesteś sporo młodsza! Nie mogłaś go tam spotkać!

- A mógłbyś mnie słuchać, a nie gadać? No. Więc po pierwsze, to mu podpadłam mówiąc prawdę! – zakomunikowała rezolutnie. – Był szkolny apel na zakończenie roku, więc go zaprosili, żeby nam wręczał dyplomy i świadectwa z paskiem. Dyrekcja go przez połowę apelu wychwalała, że taki to zdolny i mądry, że najlepszy na świecie skoczek. No to im powiedziałam, że chyba im się coś pomyliło albo mnie pamięć zawodzi, bo bym sobie rękę dała uciąć, że w Val di Fiemme, to wygrał Kamil Stoch…

Kamil z trudem powstrzymał śmiech i spojrzał na nią uważnie.

- No co? Nie prawda?

- Dostałaś szlaban? – zapytałem z ciekawości, ale w odpowiedzi zmierzyła mnie chłodnym wzrokiem.

- Zapadła cisza, a potem kontynuowano. Fajną miał minę ten cały Schlierenzauer, jak mi wręczał moje świadectwo – dodała zadowolona.

- To się nie dziwię, że cię nie lubi – przytaknąłem, ale mała nie zwróciła uwagi na moje słowa.

- A poza tym musiał sobie przypomnieć, że spotkaliśmy się już wcześniej – kontynuowała. – Zawsze na koniec sezonu zimowego jest wielka impreza. Takie pożegnanie zimy i przywitanie lata. Organizują zawody między różnymi szkołami sportowymi, większymi i mniejszymi, w tym tymi, które wychowały takie klejnoty, jak pan Gregor S. Więc oczywiście dyrekcja naspraszała jakiś alpejczyków, snowboardzistów, skoczków i kogo sobie tam jeszcze można było zamarzyć… – Marina mówiła szybko i nie szczędziła gestykulacji. Widać było, że miała frajdę, że nam to opowiadała. W końcu zmrużyła brwi i dodała ironicznie: – Nie mogło zabraknąć oczywiście pierwszej gwiazdy sportu! Bo jak? Rywalizowałam z taką Jasmine. Po przekroczeniu mety próbowałam hamować z całym sił byleby zaraz nie wjechać w bandę, bo tak byłam skupiona na rywalizacji z tamtą wariatką. W ostatniej chwili udało mi się gwałtownie zahamować, co niestety nie uchroniło gości specjalnych od zaspy śnieżnej, która obsypała ich od stóp do głów. Wszyscy za przeproszeniem wyglądali jak bałwany – Marina zaśmiała się pod nosem, bo wspomnienie to ciągle sprawiało jej wiele radości. – Najśmieszniejszy bałwan miał czapkę Red Bulla.

Tym razem roześmialiśmy się wszyscy. I tak nam szybko zleciał czas, aż Kamil zarządził, że wracamy, bo zaraz się zacznie kolacja. Spojrzałem na zegarek i westchnąłem, bo już trwała. Reszta towarzystwa na pewno już wróciła z kina. Ukradkiem przyjrzałem się Marinie i znów westchnąłem. Mieliśmy problem. Łukasz na pewno zauważył, że jej nie ma, a jej wygląd wyraźnie pokazywał, że nie siedziała w pokoju, zaczytując się w matematyce…

[Janek]

No to obejrzeliśmy sobie film, jak ta lala! Tak to jest, jak się ma idiotów za kolegów, a jeden mądrzejszy od drugiego. Podjechaliśmy pod kino, stanęliśmy w kolejce i już mieliśmy wypchnąć Kocura do kasy, żeby miał okazję się popisać swoją wybitną inteligencją domniemaną i zamówić bilety w tym pogańskim języku, jak się skapnęli nagle wszyscy, że to na jaki niby film? No i awantura na całego… Dwa razy było głosowanie – raz tajne, a raz jawne, ale każdy film dostał dokładnie jeden głos. Mnie już było naprawdę wszystko jedno, ale oczywiście żaden debil nie ustąpi i już. Więc staliśmy jak kołki w płocie przed budynkiem przez półtorej godziny, wykłócając się, że ten nie, a ten też nie. Pieter chciał już dzwonić do Łukasza i prosić o radę, ale się okazało, że zaraz kolacja i musimy wracać. I jak ma człowieka szlag jasny nie trafić na miejscu?

Przyjechaliśmy na miejsce, trzasnąłem drzwiami i poleciałem na stołówkę, jakby mi pióro ktoś wsadził w dupę, bo naprawdę miałem ich dość. Rozejrzałem się, ale nie było nigdzie Kamila. Mogłem się domyślić, że z baciarami to kumciu nie wskazane i zostać razem z nim w hotelu. Dosiadłem się więc do Czechów, bo sobie chwilę chciałem poprzebywać w towarzystwie o przynajmniej zadowalającym poziomie inteligencji.

- Gdzie jest Prędki?! – odezwał się nagle Kruczek. A co my jesteśmy? Niańki do bachorów? Za rączkę mieliśmy pilnować?

Klemens rozejrzał się z nieprzytomną miną jak zawsze, a potem wzruszył ramionami.

- Się uczy na pewno! – zaraz powiedział Pietrek, który się rozsiadł obok Noriakiego Kasai i śmiał się jak kretyn. Aż dziw, że tak daleko od Macieja, ale widać i on w końcu miał dość tego mądrali. Kto widział oglądać filmy przyrodnicze w kinie? Zerknąłem na Kota, a ten siedział z założonymi rękami obok Freunda. Ten to sobie potrafi znaleźć towarzystwo, nie ma co. Nieletnie fanki albo brzydale. 

Dopiero po chwili się złapałem na tym, że zapadła cisza. Cóż, inne kadry już przywykły, że różnych akcji w naszym wykonaniu, więc to milczenie było trochę podejrzane. Szczególnie, że nie pamiętałem ile trwało. Odwróciłem się w stronę drzwi i już wszystko zrozumiałem. W progu stał Prędki, przemoczony od uszu do nóg, a obok Hula i Stoch. Oczom nie wierzyłem! Od kiedy to Mistrz Świata z takim kurduplem kolegował? Mina Kruczka, a raczej pulsująca żyłka, która mu pulsowała u skroni mówiła jedno. Młody miał przechlapane. I na nic się zdały wszystkie tłumaczenia naszych starszych kolegów, którzy w naiwnej dobroci chcieli mu dupę uratować. Choćby z butów wyskoczył, to się smarkacz nie wykaraska. 

[Marina]

Przełknęłam ślinę, a później spojrzałam z wyrzutem na Stefka. Kamil coś tłumaczył Łukaszowi, ale dobrze wiedziałam, że tym razem wpadłam w kłopoty jak śliwka w kompot. Oczywiście zupełnie nie ze swojej winy i inicjatywy. Co gorsza, dalej nie kumałam tej matematyki ani za grosz, więc nie miałam absolutnie nic na swoją obronę. Westchnęłam cicho i wolałam się nie odzywać, bo wszystko mogło zostać wykorzystane przeciwko mnie.

- Ale Prędki dopiero po kolacji ma korepetycje! – przekonywał Hula. – Więc ma jeszcze czas!

Akurat. Kątem oka obczaiłam zegar i było już dawno po czasie. Nie zdziwiłabym się wcale, gdyby mnie Krzysiek pogonił, bo co on? Nie ma nic lepszego do roboty niż siedzieć przy kompie i sprawdzać, czy Prędki był łaskawy już przyjść?

- O której macie się uczyć? – zapytał Łukasz spokojniej.

- O dziewiątej! – powiedział Hula, nim zdążyłam się odezwać.

- To marsz do pokoju! Za 10 minut przyjdę i jak nauka nie będzie szła pełną parą, to słowo daję, że Sobczyk odwozi Prędkiego do domu!

Więc widzicie, że sprawa była poważna. Nie pozostało mi nic innego, jak lecieć do pokoju, modląc się po drodze, żeby Biegun mnie uratował. Żeby nie poszedł spać. Żeby nie poszedł imprezować w tych Włoszech. Żeby zechciał poświęcić mi swój wolny czas, mimo że go tak wystawiłam i dwie godziny na mnie czekał. I żeby mnie nie wydał przed Kruczkiem, że to wszystko się odbywało nieco inaczej… Aż mi samej ciężko uwierzyć, że się tak wkopałam. Głupia, głupia, głupia! Wyuczę się tego cholerstwa na blachę, a potem zabiję Marcina. 

Wpadłam do pokoju i zamknęłam drzwi. Pospiesznie włączyłam komputer, jednocześnie dzwoniąc na jego telefon. Trudno, najwyżej splajtuję! Wróć! Marcin mi wszystko w dwójnasób wróci.

- Cześć! Krzysiek, błagam cię wejdź zaraz na Skype i chociaż udawaj, że mnie uczysz, bo Kruczek mnie spakuje w walizkę i odeśle do domu! – wyrecytowałam na wydechu. – Będę ci stawiać pizzę do końca sezonu, tylko mnie, błagam, nie wydaj! 

- Żyjesz! – roześmiał się ten pogodnie, a mnie aż się żołądek obrócił wokoło. Była nadzieja dla Prędkiego! – Myślałem, że się rozmyśliłeś albo wszystko już umiesz!

- Ja przepraszam, bo ja przecież chcia.. łem, ale Stefan i…

- Dobra! Siadaj przed ekranem…

I rozłączył się. Serce mi biło jak szalone, ale udało się połączyć. Rozłożyłam pięknie wszystkie książki i zeszyty jakie miałam na biurku i na podłodze, a wtedy wyświetliło mi się napis: Krzysiek Biegun dzwoni. Klik w zieloną słuchawkę i na ekranie pojawiła się jego uśmiechnięta twarz. Tyle, co odetchnęłam z ulgą, a przyszedł Kruczek. Dokładnie po dziesięciu minutach. Ten to ma chyba wszczepiony jakiś czujnik lub radar, bo to chyba nie ma innego wytłumaczenia. Wziął sobie krzesło, postawił trzy metry za mną i usiadł. Wyobrażacie sobie? A pomyśleć, że swego czasu bym go z nawiązką zamieniła za mojego Sobczyka…

I tak przez godzinę Biegun wykładał mi teorię tych durnych funkcji, rozwiązywał ze mną testy metodą krok po kroczku i w zasadzie to nawet by mi to dobrze szło, gdyby nie to, że co innego robiłam, a o czym innym myślałam. Bo raz, że za plecami miałam Kruczka, który niby coś tam sobie czytał, ale był. A dwa, że Krzysiek miał taki ciepły głos, że ja bym wolała, żeby mi opowiadał o czym innym, a nie tych przeklętych wykresach!

- Rozumiesz? – usłyszałam po raz kolejny jego głos i spojrzałam w kamerkę, jakbym się nagle zbudziła.

- Chyba tak, bo x równa się 135, tak? – zapytałam i dostrzegam, że skoczek wertuje swoje kartki i kiwa głową. Odetchnęłam z ulgą. Jedyny plus, że na przyszły semestr będę umiała i jak błysnę na lekcji w Stams to majcarzowi szczęka opadnie do kostek, jak gacie bez paska.

- Dobra! – mruknął Kruczek. – Na dziś wystarczy. Obaj powinniście się wyspać. Jutro zawody, a wieczorem Marcin ma test.

Zamknął zeszyt, przyjrzał mi się uważnie z uniesionymi brwiami i poszedł. Ja odprowadziłam go oczami do drzwi, a potem znów upadłam na krzesło. 

- Dzięki! – jęknęłam. – Jestem twoim dłużnikiem.

- Nie ma sprawy! Wiesz, ja nawet lubię matmę, więc z chęcią pomogę! A ty jutro na pewno zdasz!

Kurka, też bym lubiła, jakby mnie częściej uczył taki Krzyś! Szybko przywołałam się jednak do porządku i uśmiechnęłam się przyjacielsko. Dokładnie tak, jak uśmiechnął by się do kumpla Marcin. DO KUMPLA. MARCIN. A wtedy mignęła mi lampka. Wpadł mi do głowy pewien pomysł, a może jakaś głupia myśl.

- Krzysiek… A może… – zaczęłam, ale zaraz skarciłam się w duchu. I tak mi przecież tyle pomógł zupełnie bezinteresownie, nie mogę mu zawracać głowy. – Nieważne. 

- No, Marcin! Mów!

Zerknęłam niepewnie na te jego błyszczące oczy i szczery uśmiech, a mój żołądek znów obrócił się wokoło. Tak to jest, jak się nie je kolacji. 

- Bo wiesz… Moja siostra, Marina, też ma problem z matmą. I tak pomyślałem, że mógłbyś, ale nie… – zaczęłam się jąkać, widząc jego uniesione brwi i kąciki ust, które układały się w taki uroczy uśmiech. – Nie, nie, nie! To głupi pomysł! Problem.. – wycofałam się szybko, pomstując nad swoją głupotą. Trzeba się było ugryźć w język i zjeść go na kolację, jak nic. Zaraz mi Krzysiek powie, że nieco nadużywam jego uprzejmości. Nieco stanowczo za dużo.

- Pewnie, że nie problem. Jak tylko dam radę… – uśmiechnął się nieśmiało. – Daj jej namiary do mnie, jutro się zdzwonimy i zobaczymy, co się da zrobić.

Pokiwałam głową jak głupia, ale co zrobić, zabrakło mi powietrza i pary w ustach. I dopiero po chwili alarm w głowie mi zawył. Jak jutro?! Jutro mam ten cholerny test online! Znaczy Marcin ma, cholera jasna!

- Krzysiek, ale może w poniedziałek, co? Jutro masz przecież zawody i myślę, że będziesz świętował! – powiedziałam, dziękując sobie w duchu, że mam trochę pomyślunku. – W poniedziałek Marina zadzwoni. 

Zgodził się. Zgodził. Zgodził. Zgodził. Będę się uczyć matematyki z Krzysiem Biegunem. I to ja, we własnej osobie! Od razu chwyciłam swoją książkę, żeby się pouczyć, aby nie wyjść na idiotkę. Może w końcu zrozumiem to całowanie. Pfu! Całkowanie! Może wy mi powiecie, co się ze mną dzieje? Co?

--

Jesteśmy! Jesteśmy! Przepraszamy, że tak długo i dziękujemy za cierpliwość. Taki czas, że prawdziwy świat obie nas mocno absorbuje i ciężko było posklejać ten rozdział. Podobnie na innych naszych blogach - ale wierzymy, że ten trudny czas wkrótce minie i będzie jak dawniej :)

Pewnie już wiecie, że zawiesiłam czasowo Złośliwca. Ale wrócę! Z nową energią. Kto nie czytał przygód Dejviego, zapraszam tu, bo jest dwadzieścia jeden rozdziałów ;)

Zapraszam też tutaj - na moje pierwsze i najdłuższe opowiadanie :) Pojawił się właśnie nowy rozdział!

Przestój ma też Megi u Alji, ale jak ją zmobilizujecie, to może w końcu opublikuje ;)

I ostatni link - obie z Megi polecamy zaprzyjaźnione opowiadanie Kory. Kliknijcie tu i przeczytajcie świetną historię (:

Dziękuję wszystkim za cierpliwość w oczekiwaniu, za wszystkie miłe słowa, wsparcie i komentarze. Nie możemy napisać, że kolejny kawałek będzie za tydzień czy za dwa, ale mamy nadzieję, że będziecie czekać.

Ślę pozdrowienia,

Aria Fresca 

I jest! Długo wyczekany, wyproszony i zniecierpliwiony rozdział dla Was :)

Z góry możemy tylko przeprosić i uprzedzamy z grzeczności Wasze pytania - nie wiemy kiedy następny rozdział zawita :( . Nie chcemy niczego pochopnie obiecywać! 

Nie przeciągając dłużej, życzę miłej lektury! :)

M.

P.S. Spostrzegawcze oko i dobra pamięć do wyników, pozwoli dostrzec pewną nieścisłość. Ale to nieścisłość wprowadzono celowo. Wszak zbliża się TCS :) A.F.

12. I ty możesz zostać Pitagorasem

♫ ♫ Lady Pank, Mniej niż zero

[Marina]

Jestem fizycznie i psychicznie wykończona. Bo myślałam, że będąc w Polsce ja sobie najzwyczajniej w świecie odpocznę, ale nie, bo Kruczek się uparł, że skoro nasz klimat się zmienia i zamiast zimy mamy w grudniu jesień, to po jednym treningu, który nam się udało przeprowadzić na skoczni, będziemy ćwiczyć na siłowni. O ile skakać umiem i jakoś mi to umiejętnie wychodzi, że odległości są na zbliżonym poziomie do chłopaków, to w związku z treningiem siłowym popadłam w czarną rozpacz. Bo kurczaki pieczone, jak ja przed kolegami mam udawać, że 150 kg to tam dla mnie mały pikuś? I co mi z tego, że robiłam przerażone miny do Sobczyka, jak nie wypadało się znowu wykręcać przed Kruczkiem, że tego nie zrobię, tamtego nie chcę. Więc cóż. Albo przeżyję ten trening, albo umrę. Poza tym od ogłoszenia powołań na konkurs w Niemczech miałam inny problem na głowie. A kłopot ten był wyjątkowo upierdliwy, wydzwaniał do mnie od dwóch dni nieustanie, miał ze 180 cm wzrostu i na imię Klemens. Trzeba było zabić brata, jak się w domu było. Naprawdę. Bo ja już naprawdę nie rozumiem. On już się nie ma z kim kumplować w tej całej bandzie?

[Klemens]

Ostatni odcinek do COSu pokonałem biegiem, bo jak zwykle byłem spóźniony. A nie ma jak zrobić dobre wrażenie na trenerze pierwszej kadry, nie? Już widziałem oczami wyobraźni, jak włażę do hali po czasie, a Kruczek mówi: Skoro Klimka nie ma to jedzie Miętus! Aż mi serce mocniej zabiło, więc przyspieszyłem kroku, bo nie po to się tyle starałem, żeby mnie w końcu zauważyli, żeby teraz z własnej głupoty wylecieć na zbitą gębę! Od kiedy się okazało, że jadę, to już o niczym innym nie myślałem! Swoją drogą to się szykuje fajna ekipa. Będzie i Krzysiek Biegun, i Marcin Prędki. Po raz pierwszy cała nasza trójka na Pucharze Świata razem!

- Klemens Murańka – usłyszałem monotonny głos Kruczka, dokładnie w tej chwili, w której wpadłem już przebrany do sali. Nigdy nie zrozumiem po co on czyta za każdym razem listę obecności jak w szkole. 

- Jestem! – wrzasnąłem, żeby nikt nie miał żadnych wątpliwości ani powodów, aby mnie wywalić z drużyny. Zaraz się wypatrzyłem Prędkiego i Bieguna, więc przecisnąłem się między starszymi kolegami, żeby móc się z nimi przywitać.

- Kurde, Klemens, gdzie się pchasz jak koń w składzie porcelany?! – burknął Kubacki, którego przez przypadek zahaczyłem nogą i mało się nie wywalił. Ten to zawsze rano chodził wściekły i krzywo na wszystkich patrzył. Dopiero po obiedzie można próbować z nim wytrzymać.

- Prędki!!! – zawołałem, ignorując niezadowoloną minę Mustafa i walnąłem kumpla w plecy. – Kopę lat!

Uśmiechnął się do mnie szeroko, choć nieco nienaturalnie i poklepał mnie po ramieniu. Tyle czasu go nie widziałem. No właśnie… Ile? Chyba na początku października! Potem jemu szło lepiej, załatwili mu ten program wsparcia uzdolnionych ceprów i pojechał na Puchar Świata, a ja zostałem trenować. 

- Ale będzie ekipa, co? – powiedziałem półszeptem, trącając Marcina w bok. Zaśmialiśmy się głośno.

- Kto gada zamiast słuchać trenera? – warknął Kot i spojrzał na mnie tak, że zaraz się zamknąłem. Pogadamy sobie później! A może nas zakwaterują razem? Ino najlepiej wszystkich trzech!

[Marina]

Serce biło mi coraz mocniej, bo jeszcze tylko Żyła, potem Kot i przyjdzie kolej na mnie. Czekałam jak na skazanie przed sądem. I nie byłoby to straszne, gdybym nie wątpiła w sprawiedliwość wyroku. Wszak byłam całkowicie niewinna. Bo moja wina, że zbudowana fizycznie jestem tak, a nie inaczej i że urodziłam się dziewczyną, a to znaczy, że biologicznie jestem słabsza od tych cymbałów? No właśnie. Nie żebym była przeciwniczką jakiegoś równouprawnienia czy coś, no ale świata nie oszukasz. Przygniecie mnie ta sztanga, wbije w podłogę i tyle będzie z genialnego skoczka młodego pokolenia, a koledzy ulubieni umrą ze śmiechu. Bo taki Pietrek robi przysiad dźwigając 140 kg, a Prędki nawet połowę z tego nie uniesie. Żyła skończył ćwiczenie i pokazał język swojemu następcy, bo to, że Maćkowi musieli zmniejszyć obciążenie nieustannie napawało go dumą. Kocur mruknął coś niezadowolony, że nie pozwoli mu brać na bary więcej niż mu trenerzy zapisali, a Piotrek podszedł do mnie.

- A Marcin takie chuchro to ciekawe ile uniesie!

Ciekawe jak cholera! Ile kilogramów Prędkiego przygniecie? Nie słyszał Pietrek, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła? Uśmiechnęłam się do niego przyjaźnie, bo skoro to ostatnie chwile na tym świecie, to lepiej mieć przyjaciół, a nie wrogów, nie? Żyła walnął mnie w plecy, co w jego języku pozawerbalnym znaczyło tyle, że mi życzy powodzenia i poszedł pod ścianę do Kubackiego. Rozejrzałam się, poszukując wzrokiem Grześka, ale oczywiście geniusza nigdzie nie było. Taki to mój opiekun i obrońca. Klemens robił skłony z obrażoną miną, bo dopiero dzisiaj go uświadomili, że Biegun nie jedzie z nami do Niemiec tylko na Uniwersjadę do Włoch. Kot tymczasem wydawał jakieś dziwne dźwięki, a ja zacisnęłam zęby ze zdenerwowania, bo co miałam powiedzieć? Nawet nie wiem ile Marcin zazwyczaj dźwigał.

- Chodźże Prędki! Specjalne zaproszenie wysłać? – burknął Skrobot, kręcąc głową z oburzenia. Jasne! Rówieśnik Titusa i Macieja, a myśli, że wszystkie rozumy pozjadał, tylko dlatego że jest zapisany jako sztab szkoleniowy, a nie zawodnik. – Ile mu ustawić, bo nie pamiętam?

Kruczek podniósł rozkojarzony wzrok na mnie, a potem na Skrobota. Wzruszyłam ramionami, tłumacząc, że ja nigdy nie miałam do liczb pamięci, więc podnosiłam tyle, ile mi kazali. Trener w tym czasie wertował swoje notatki coraz bardziej zniecierpliwiony.

- Grzesiek! Czemu karty Prędkiego nie ma? – wrzasnął w końcu, ale nikt mu nie odpowiedział. Dopiero teraz wszyscy zauważyli, że asystent naszego szefa zniknął. Każdy jeden z chłopaków wzruszał ramionami, bo to chyba trener skoczków, a nie skoczkowie trenera powinni pilnować, nie? 

- Kacper, no co się patrzysz? Idźże go poszukać! – odezwał się ktoś wreszcie. To Gębala nagle poszedł po rozum do głowy i wpadł na to, że pora interweniować. Stanął obok mnie i zaczął tłumaczyć, że Prędki jest w fazie intensywnego wzrostu i nie powinien dźwigać ciężarów. On serio myślał, że z Kruczka można robić debila? Znając naszego trenera, to on dokładnie wszystkiego się wywiedział. Obserwowałam w napięciu twarz naszego szkoleniowca, ale wtedy przylazł Hula.

- Łukasz, Grzesiek cię woła!

- Teraz?

- Teraz!

I w taki oto sposób Stefan mi życie uratował! Jak będzie kiedyś jakiś konkurs, to weźcie na niego głosujcie, bo to przecież chodzący anioł! 

[Grzesiek]

Nic lepszego nie wymyśliłem! Dobrze wiedziałem, że nic tak nie wkurza Łukasza jak niekompletne notatki, więc ani trochę się nie zdziwiłem, gdy rzucił wszystko, wstrzymał trening i zaraz przyszedł do naszej kanciapy.

- Co chcesz? – zapytał patrząc na mnie, a mnie nie pozostało nic innego, jak udawać idiotę.

- Ja?

- Stefan mówił, że mnie wołasz!

- Gębalę, a nie ciebie! Co ten Hula? Zgłupiał? – zapytałem retorycznie, a Łukasz tylko zmarszczył brwi.

- Trening jest – powiedział tylko, a te dwa słowa były święte i równoznaczne temu, że nie ma czasu na żadne bzdury.

- W plecach mnie strzyka – jęknąłem, wzdychając przy tym głośno, aby dodać swojej wypowiedzi tragizmu. 

- Trzeba się więcej ruszać!

Odwrócił się na pięcie i odszedł. Tak to się przejmuje swoimi współpracownikami. Człowiek, by umrzeć zdążył, niż by mu ktoś tutaj pomógł i w cierpieniu poratował! Wyprostowałem się, aby się upewnić, że ze stanem mojego kręgosłupa wszystko w porządku i powoli ruszyłem z powrotem na halę. Prędkiego kolejka już pewnie minęła, więc jak się któryś dureń nie uparł, żeby młodemu liczyć kilogramy i wytykać, to powinno być wszystko dobrze. 

Zajęcia się skończyły, więc czekałem przy samochodzie, żeby odwieźć tę pyskatą smarkulę do domu. Znowu się do mnie nie odzywała, ale gdybym się jej wszystkimi humorami przejmował, to bym dawno zawału dostał i pan Apoloniusz by musiał szukać innego głupiego. Ciekawe o co tym razem się gniewa.

- Co z tobą? – zapytałem. Tak wiem, najbardziej dyplomatyczne to nie było.

- Nic.

- Taka jesteś cicha, grzeczna i mniej pyskata. Stało się coś?

- Nie – szepnęła i pokręciła głową. Ale ja nie jestem idiotą, oj nie! Na żonie się nauczyłem wyjątkowo dobrze, że kobiece zaprzeczanie i zapewnianie, że wszystko jest w porządku, to ostatnia rzecz jakiej można ufać.

- Chłopaki ci dokuczają? – zapytałem łagodnie, a mina dziewczyny wskazywała, że chyba w samo sedno problemu trafiłem. – Który?

- Jasne! – wybuchła nagle. – Ty też myślisz, że Prędki to lizus i skarżypyta?!

- Ja nie myślę! – zaprotestowałem natychmiast.

- Zauważyłam!

Pewnie! Ja chciałem tylko pomóc, ale jak zwykle mnie się najwięcej obrywało. Ale co zrobić, jak ona przeżywa okres dojrzewania i młodzieńczego buntu? Lepiej się już nic nie będę odzywał.

[Marina]

Dojechaliśmy do Titisee-Neustadt, a ja nie czekając na żadne zarządzenia wpakowałam się do pokoju Sobczyka. Trudno. Chciał Prędkiego, to teraz będzie musiał mnie znosić. A ja nie miałam najmniejszej ochoty mieszkać z żadnym z tych baranów. Klemens miał minę jak dziecko, które znalazło pod choinką piękną zabawkę, a się okazało, że to prezent dla brata. Wyjaśniłam krótko, że to nie ja wymyśliłam, tylko zarządzenie odgórne, bo mam ogólnie szlaban. W zasadzie nie było to kłamstwo, bo dalej nigdzie nie mogę wychodzić sama. Ułożyłam swoje rzeczy na półce, a potem wskoczyłam na łóżko i ani mi się śniło wstawać. Na moich kochanych rodziców, ja nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo zszargałam sobie opinię i Marcinowi przy okazji. Nie sądziłabym, że moi koledzy takie mają o mnie wyrobione zdanie, a szczególnie Janek. Ziobro po prostu się uwziął na mnie i już. Nawet Maciek przyznał, że nie jestem taka zła (a raczej zły), jak się mnie lepiej pozna, a tamten sobie wbił durnotę do łba i przyczepił się mnie jak rzep do psiego ogona. Miałam dość jego nieustannych docinek! Westchnęłam głośno, a wtedy dostrzegłam, że Sobczyk mi się przygląda. Znalazł się nagle ojciec miłosierdzia. 

- Spowiadaj mi się tu mała, bo widzę, że coś cię gryzie.

- Nic mnie nie gryzie… – westchnęłam, ale potem pomyślałam, że co mi tam. – Dobra! Chciałabym, żeby Ziobro trochę zszedł ze mnie, bo przecież nic mu złego nie zrobiłam. To nie moja wina, że ja go biję o głowę i na treningach i kwalifikacjach, a o konkursie nie wspomnę. Jest mi przykro. Ja wiem, że on nie wie, że ja jestem dziewczyną i że Marcin by się pewnie najmniej przejął, co się mówi na jego temat, ale mi jest smutno, że nie chce mnie poznać lepiej. Myślisz, że gdybyśmy mu powiedzieli, zmieniłby nastawienie do mnie? 

Grzegorz zrobił się na twarzy przezroczysty, a jego spojrzenie nie wyrażało żadnego zadowolenia ani aprobaty dla mojego pomysłu, a tylko przerażenie. 

- Nie wystarcza ci, że Stefan wie kim naprawdę jesteś? – spytał nerwowo, a ja oparłam się plecami o ścianę. Grzesiek pewnych spraw nie rozumiał. Albo inaczej. Nie czuł ciężaru odpowiedzialności i ciągłego poczucia winy, że nie mówię prawdy, jakie odczuwałam wobec pozostałych kolegów. 

- Swoją drogą z racji tego, że dwa konkursy opuściłaś, Hofer dopuścił tego drugiego z wsparcia programu nizinnego.

- O, kogo? – spytałam, będąc przez chwilę zainteresowana, bo to miłe jednak odczucie, że nie będę się czuła sama jako wybraniec pośród innych pechowców, którym się nie udało, bo taki Prędki ich wygryzł. 

- Jakiś Thomas Diesel, Didl, Diet… Nieważne… Znaczy ważne, że z Austrii. I wiesz co, mała? Pora tutaj pokazać twój babski pazur, że nie oddasz tak łatwo wypracowanej pozycji, bo Austriacy to skaczą z radości, jakby gwiazdkę z nieba dostali. Są przekonani, że zawojują na wszystkich imprezach. 

Pokiwałam grzecznie głową, bo przecież nazwisko niewiele mi nie mówiło. Chociaż zdawało mi się, że już je gdzieś słyszałam. Zresztą wcale mi nie zależało, żeby poznać nowego konkurenta. Nic nie zdążyłam powiedzieć, bo rozległo się pukanie do drzwi i do naszego pokoju wpadł Kruczek cały czerwony jak burak. W okolicach skroni drgała mu mała żyłka, więc mimo pozornie spokojnej twarzy wiedziałam, że jest wściekły.

- Ja się pytam co to jest?! – wrzasnął machając jakąś kartką, którą po chwili dał Sobczykowi, a sam stanął z założonymi rękami, przyglądając mi się uważnie. Wspięłam się na palce, żeby zajrzeć przez ramię mojego opiekuna, ale gdy tylko dostrzegłam, jaka jest przyczyna awantury, to przestało mi być wesoło. Świetnie!

- Yyyyy… Oceny Prędkiego – odpowiedział przytomnie Grzegorz genialny, a ja westchnęłam przeciągle. Zabiję Marcina, jak nie znoszę Schlierenzauera, tak go gołymi rękami uduszę. Zorientowałam się, że obaj się na mnie patrzą, więc spuściłam głowę, by ukryć czerwieniejące się policzki.

- Trzy jedynki z matematyki?! – darł się tymczasem Kruczek. – To ma być reprezentant Polski na konkursach międzynarodowych?!

Chciałam uprzejmie zauważyć, że zawody są w skakaniu, a nie w rozwiązywaniu głupich ćwiczeń z arytmetyki albo algebry, ale wolałam milczeć i się dodatkowo narażać. Po chwili się okazało, że moi genialni rodzice po powrocie z wywiadówki zeskanowali moje oceny i wysłali je mailem do głównego szkoleniowca. Nie ma jak solidarność w rodzinie! I co ja mam teraz mówić? Jak się tłumaczyć? I żeby nie było! TO SĄ OCENY MARCINA!!! Ja nawet jak czegoś nie umiem, to dostaję czwórkę, ostatecznie z minusem, ale żeby trzy pały? No i warto zauważyć, że ten matoł siedzi cały dzień w domu na tyłku, więc absolutnie nie rozumiem czemu nie mógł się nauczyć i zaliczyć tej głupiej matematyki?! Więc nie dość, że teraz mam na głowie swoje problemy z zaliczeniem materiału, to jeszcze będę się męczyć z ocenami Marcina! A przecież ja funkcji wymiernych jeszcze w Stams nie miałam, bo będą dopiero w drugim semestrze! Sobczyk uniósł brwi i wgapiał się we mnie jak idiota, że niby coś mam się odezwać.

- Eeeee… Ja… poprawię – obiecałam szybko i zrobiłam najbardziej skruszoną minę jaką tylko potrafiłam.

- No ja myślę! – ogłosił Kruczek. – Pojutrze przez Skype masz umówioną rozmowę z panem od matematyki i będziesz cały materiał z pierwszego semestru zaliczał! W mojej obecności! 

Przełknęłam ślinę, pomstując w myślach na brata. Bo mało, że za niego skaczę, a jeszcze za niego będę matmę nadrabiać?! A ciekawe kto zda za mnie! Ale co miałam powiedzieć? Że nie moje oceny? No właśnie. Pokiwałam, więc głową grzecznie po cichu licząc, że do soboty to będzie koniec świata albo umrę i mi zaliczenie przepadnie. Kruczek wyszedł trzaskając drzwiami, że kto to widział i że jak ocen nie poprawię, to wrócę do szkoły i skończy się skakanie, bo on pracuje z dorosłymi ludźmi, a nie będzie się uganiał z dzieciakami. Super. Teraz nawet trener mnie nie lubi. Dzięki, Marcin!

- No co się gapisz? – burknęłam do Sobczyka. – Mam nadzieję, że jesteś dobry z majcy, bo ktoś mnie musi nauczyć!

- Ale że ja? – spojrzał zdziwiony. – Nie martw się, mała. Coś wymyślimy…

Tak, jasne. Rzuciłam okiem na tę kartkę i aż mi się włosy pod peruką zjeżyły, bo ten mój braciszek to robi sobie jaja po prostu i ze mnie debila. Same tróje z góry na dół, a z matematyki trzy pały na czysto! Wyobrażacie sobie?! Westchnęłam głośno, a potem wyszłam z pokoju i skierowałam się na stołówkę. Problemy, problemami, ale jeść przecież trzeba. Matoły tak się darły, że ich na drugiej stronie korytarza było słychać, a o mnie mówią, że jestem dzieciak! Dopiero jak weszłam do środka, to zaczęłam rozumieć nad czym się toczy ta żywiołowa dyskusja, a to mi się wcale, a wcale nie podobało! 

- Raz dwa Prędkiego nauczymy! – perorował Piotrek, klepiąc Klemensa w plecy.

- No pewnie! 

- Jak ty, jak ja? – wtrącił się im w słowo Kubacki. – Od kiedy ty taki orzeł z matmy?

- A co ci się nie podoba niby? – oburzył się Murańka.

Westchnęłam cicho, poszukując miejsca gdzieś najdalej od nich, ale już mnie zauważyli i wszyscy gapili się na mnie.

- Taki kujon, a głupek! – zawołał Ziobro na przywitanie. – Ja na pewno nie będę uczył.

- Bo nic nie umiesz! – dogadał mu Kubacki i od razu poczułam do niego więcej sympatii.

- Nie umiem – przyznał Ziobro z głupim uśmiechem i zajął się jedzeniem.

- Przepraszam bardzo, nie żebym się chwalił, ale ja tu skończyłem studia, mam tytuł magistra i uprawnienia nauczycielskie! – Świetnie. Nawet Kamil brał udział w tej żenadzie. 

- Ale do uczenia bachorów WFu, a nie matematyki!

- Ale z matmy byłem dobry!

- Jasne, a kto zżynał ode mnie na kartkówce w trzeciej klasie? Myślisz że już zapomniałem? – zapytał Piotrek rezolutnie.

- Bo byłem na Olimpiadzie, a nie na lekcjach! Skąd miałem umieć geometrię?

- A Prędkiego uczyć i mądrzyć się to pierwszy!

- Chyba was pogięło! To oczywiste że ja powinien tłumaczyć – odezwał się Kot. – Kto miał 100 % z matury z matematyki?

- Tylko nie Kot! – warknęłam, bo jeszcze brakowało tylko, żebym się musiała użerać z tym upierdliwcem. Przecież ja prędzej go zabiję, niż się czegoś nauczę. Swoją drogą ciekawe, co oni tak nagłą miłością do mnie zapałali i każdy jeden chętny do pomocy. Przysłuchując się kłótni szybko zrozumiałam. Nie o Prędkiego im chodziło i jego nieszczęsne oceny, ale ważne, żeby wyjść na najmądrzejszego w całym towarzystwie. Westchnęłam po raz kolejny, bo tak sobie pomyślałam, że jaka to szkoda, że nie ma Krzyśka Bieguna. Tak, on by mnie zdecydowanie uratował…

- A może Prędki sam sobie wybierze korepetytora? – odezwał się w końcu mój prawny opiekun. Raz jeden mi przyszedł na ratunek.

- Żaden z nich – burknęłam. – Będę się uczył przez Skype’a z Biegunem!

--

Wygrał Krzyś! Tylko szkoda, że nie pojechał do T-N :P AF
Odbijemy to sobie inaczej! Ach, uwielbiam wkurzonego trenera! Strzeżcie się wściekłego Kruczka! M.